Głównej zawartości

Komunikat alertu

Strona internetowa zdrowiewciazy.pl wykorzystuje pliki cookies. Jeśli wyrażasz zgodę na używanie cookies, zostaną one zapisane w pamięci twojej przeglądarki. Użytkownicy strony mogą dokonać w każdym czasie zmiany ustawień dotyczących plików cookies. Ustawienia te mogą zostać zmienione w taki sposób, aby blokować automatyczną obsługę plików cookies w ustawieniach przeglądarki internetowej bądź informować o ich każdorazowym zamieszczeniu w urządzeniu użytkownika strony. Czytaj więcej o naszej polityce cookies.

Poronienie - psycholog? psychiatra?

Poronienie jest niezwykle trudnym przeżyciem dla przyszłej matki i może rzutować na całe jej dalsze życie. Utrata ciąży we wczesnych tygodniach jest zawsze dla rodziców zaskoczeniem, nawet pomimo istnienia wcześniejszych sygnałów świadczących o realnych czynnikach ryzyka dla jej dalszych losów.

Reakcje kobiety roniącej i jej męża/partnera na to zdarzenie są silne i dynamiczne, zarówno na poziomie poznawczym, emocjonalnym i behawioralnym. Poronienie wyzwala trudne emocje, powoduje również zmiany w zachowaniu i postrzeganiu rzeczywistości.

Przeżycia po poronieniu

Kobietom po takim przeżyciu doskwierają takie dolegliwości, jak:

  • utrata kontroli,
  • poczucie osamotnienia i niezrozumienia oraz niesprawiedliwości,
  • nadmierna czujność.

Dominującymi przeżyciami są:

  • szok,
  • zaprzeczenie,
  • gniew,
  • złość,
  • poczucie winy,
  • bezradność.

Strata ciąży jest traumatycznym przeżyciem i może doprowadzić do poważnych zaburzeń psychicznych. Takie doświadczenie wiąże się z szeregiem trudności oraz przytłaczających emocji. Po utracie ciąży to kobieta najbardziej odczuwa konsekwencje tego wydarzenia.

Reakcja otoczenia na poronienie

Otoczenie może jej nie rozumieć. Partner może nie wiedzieć, co się z nią dzieje i dlaczego ona reaguje w taki sposób. Pojawienie się w tym momencie zaburzeń nastroju i rozwój depresji również mogą być przyczyną pogłębiającego się wycofania kobiety i poczucia niezrozumienia. Ciężar emocjonalny, z jakim musi się zmagać kobieta po stracie ciąży, może powodować rozwinięcie się u niej depresji. Stres, szczególnie tak silny, jak w przypadku poronienia, może stać się wyzwalaczem zaburzeń depresyjnych.

Wycofanie się z życia oraz przytłoczenie może powodować niezauważenie problemu kobiety przez rodzinę. W takiej sytuacji stan kobiety może się jeszcze bardziej pogarszać, a poczucie niezrozumienia i osamotnienia – narastać. Rozwój depresji po utracie ciąży może spowodować całkowity zanik motywacji do działania oraz chęci do życia. W takim wypadku pomoc lekarza jest niezbędna.

Badacze koncentrujący się na psychologicznych skutkach utraty wczesnej ciąży zgodnie podkreślają, że ważnym elementem opieki nad kobietami tracącymi ciążę/dziecko jest uwzględnienie całej gamy psychologicznych aspektów zaraz po poronieniu oraz w trakcie kolejnych wizyt u ginekologa. Zwraca się uwagę na potrzebę rozmowy z personelem medycznym, w trakcie której kobieta oczekuje pomocy w zrozumieniu tego, co się wydarzyło. Takie spotkania z lekarzem nie powinny być krótsze niż 30 minut. Uważa się, że kobiety opuszczające szpital powinny otrzymać informację w formie pisemnej o tym, co będzie działo się z jej ciałem, jakie uczucia będą towarzyszyły oraz gdzie mogą szukać pomocy zarówno medycznej jak i psychologicznej.

Z badań wynika, że bezpośrednio po zdarzeniu oraz w okresie 6 - 13 miesięcy po, kobieta i jej mąż wymagają profesjonalnej psychologicznej bądź psychiatrycznej opieki. Brak tego rodzaju pomocy skutkuje zwiększonym ryzykiem depresji, zaburzeń lękowych, objawami zespołu stresu pourazowego - PTSD .

Osobami zobowiązanymi do niesienia pomocy są lekarze, położne, psycholodzy, kapelani, wszelkie służby pomocnicze funkcjonujące w szpitalu. Strata ciąży, płodu/dziecka lub/i jego zdrowia jest dla kobiet/ rodziców jest wydarzeniem traumatycznym, którego skutki obserwuje się zarówno w perspektywie teraźniejszej – „tu i teraz”, jak i przyszłej – w postaci znaczących problemów w funkcjonowaniu psychicznym. W tych momentach istotne znaczenie ma wielodyscyplinarna pomoc, która może zapobiec urazom wynikającym nie tylko z samego doświadczenia straty, ale także niewłaściwego postępowania czy zachowania, które odbiera ludzki wymiar temu zdarzeniu. Zapewnienie kobiecie odpowiedniej pomocy oraz opieki po tym wydarzeniu daje jej i całej rodzinie szansę na poprawę sytuacji.

Udzielenie kobiecie odpowiedniego wsparcia ze strony najbliższych, słuchanie jej i próby zrozumienia mogą być pomocne w powrocie do zdrowia. W wypadku zaobserwowania znacznego utrzymującego się (lub pogłębiającego) spadku nastroju, apatii oraz wycofania się z życia należy skonsultować kobietę z lekarzem psychiatrą. Oprócz pomocy psychiatrycznej oraz wsparcia ze strony najbliższych warto, by kobieta uczestniczyła w psychoterapii. Jej rodzaj powinien być dopasowany do indywidualnych potrzeb kobiety (może to być psychoterapia indywidualna, grupowa lub grupy wsparcia).

Ten rodzaj pomocy może również przyspieszać powrót do zdrowia, ale przede wszystkim pozwolić kobiecie na poradzenie sobie z psychicznymi trudnościami oraz na przepracowanie przytłaczających emocji.

Piśmiennictwo:

  • Kornas-Biela D. : Psychologiczne problemy poradnictwa genetycznego i diagnostyki prenatalnej. Lublin: Towarzystwo Naukowe Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, 1996.
  • Łuczak-Wawrzyniak J, Skrzypczak J, Szczepańska M.: Leczenie jest sztuką – na podstawiewybranych obszarach w działalności szpitala ginekologiczno-położniczego. Ginekol Pol. 2002, 73,884-887.
  • Heszen J, Sęk H. Psychologia Zdrowia,. PWN, 2007.  

Fot.: © Fotolia.com