Głównej zawartości

Komunikat alertu

Strona internetowa zdrowiewciazy.pl wykorzystuje pliki cookies. Jeśli wyrażasz zgodę na używanie cookies, zostaną one zapisane w pamięci twojej przeglądarki. Użytkownicy strony mogą dokonać w każdym czasie zmiany ustawień dotyczących plików cookies. Ustawienia te mogą zostać zmienione w taki sposób, aby blokować automatyczną obsługę plików cookies w ustawieniach przeglądarki internetowej bądź informować o ich każdorazowym zamieszczeniu w urządzeniu użytkownika strony. Czytaj więcej o naszej polityce cookies.

Palenie, a AIDS

Nowoczesna terapia antyretrowirusowa znacznie zwiększa szansę długiego życia pacjentów zakażonych wirusem HIV i chorujących na AIDS. Niestety, na co wskazują badania kliniczne i epidemiologiczne z ostatnich lat, duża część zakażonych HIV (50-70%) jest palaczami tytoniu i, z tego powodu, choruje, a często umiera na choroby odtytoniowe, m.in. raka płuca, zawał serca, choroby płuc.

W porównaniu z niepalącymi pacjentami zakażonymi HIV, palący pacjenci mają 4-krotnie wyższa ogólną umieralność, 4-krotnie częściej umierają na choroby sercowo-naczyniowe i 3-krotnie częściej na choroby nowotworowe. Niweczone są w ten sposób osiągnięcia terapii antyretrowirusowej. Należy pamiętać, że palenie tytoniu nie tylko jest przyczyną wielu groźnych chorób, które zagrażają zdrowiu i życiu pacjentów zakażonych HIV, ale też osłabia układ odpornościowy, oddechowy, sercowo-naczyniowy i wiele innych układów pacjenta i w ten sposób zwiększa ryzyko zachorowania, powikłań i śmierci z powodu AIDS. Wielu pacjentów nie jest wystarczająco świadoma tych zagrożeń. Dodatkowym problemem jest fakt, że palący pacjenci zakażeni wirusem HIV są często farmakologicznie uzależnieni od tytoniu i w związku z tym wymagają długotrwałego i intensywnego leczenia w tym zakresie.

Dlatego leczenie pacjentów zakażonych HIV powinno obejmować skoordynowane, populacyjne działania profilaktyczne i lecznicze związane z paleniem tytoniu. Podstawą takiego programu jest rzetelna ocena epidemii palenia tytoniu wśród pacjentów zakażonych HIV lub chorujących na AIDS, zachorowań i zgonów na choroby odtytoniowe w tej populacji, a także wpływu palenia tytoniu na profilaktykę i leczenie AIDS. Niestety, badań klinicznych i epidemiologicznych w tej dziedzinie jest ciągle niewiele. Dotyczy to zwłaszcza dużych badań kliniczno-kontrolnych i prospektywnych, których wyniki pozwoliłyby w najbardziej wiarygodny sposób odpowiedzieć na wszystkie nurtujące pytania i zbudować strategię przeciwdziałania podwyższonej umieralności na choroby odtytoniowe wśród osób zakażonych HIV lub chorujących na AIDS. Kolejnym działaniem powinna być edukacja lekarzy i pielęgniarek udzielających pomocy pacjentom zakażonym w zakresie zdrowotnych następstw palenia tytoniu, a także kształtowanie ich wiedzy i umiejętności w zakresie leczenia uzależnienia od tytoniu. Z ich pomocą programem edukacyjnym należy objąć także samych pacjentów.

Program taki powinien uwzględniać m.in. wiedzę, potrzeby, motywację, poziom uzależnienia od tytoniu i innych substancji psychoaktywnych oraz nastawienie pacjentów wobec leczenia zespołu uzależniania od tytoniu. Obecnie, wiedza na temat zdrowotnych skutków palenia oraz sposobów leczenia uzależnienia od tytoniu jest u lekarzy i pielęgniarek zajmujących się osobami zakażonymi HIV z reguły niewielka, świadomość wagi problemu również. W rekomendacjach dotyczących profilaktyki i leczenia AIDS nie uwzględnia się w ogóle lub w stopniu niewystarczającym zaleceń dotyczących leczenia uzależnienia od tytoniu. Zalecenia takie należy jak najszybciej wprowadzić do poradników profilaktyki i schematów leczenia AIDS, zarówno tych rekomendowanych przez towarzystwa naukowe, jak i instytucje państwowe. Ważnym elementem strategii ograniczającej palenie tytoniu wśród zakażonych HIV i chorujących na AIDS jest adaptacja istniejących narzędzi do leczenia uzależnienia od tytoniu do potrzeb pacjentów zakażonych oraz stworzenie krajowego systemu leczenia uzależnienia od tytoniu w sieci placówek zakaźnych lub nawiązanie ściślejszej współpracy między tymi placówkami a istniejącymi poradniami pomocy palącym. W niektórych krajach m.in. w USA lub Wlk. Brytanii w telefonicznych poradniach pomocy palącym uruchomiono także infolinie dla osób zakażonych wirusem HIV. Ściślejsza powinna być również współpraca między krajowymi programami ograniczenia epidemii chorób odtytoniowych i AIDS.

Fot.: © Eric Isselée - Fotolia.com

Zalecana literatura:

  1. Cui Q, Carruthers S, McIvor A, Smaill F, Thabane L, Smieja M. Effect of smoking on lung function, respiratory symptoms and respiratory diseases amongst HIV-positive subjects: a cross-sectional study. AIDS Res Ther 2010;7:6
  2. Crothers K, Griffith TA, McGinnis KA, et al. The impact of cigarette smoking on mortality, quality of life, and comorbid illness among HIV-positive veterans. J Gen Intern Med 2005; 20:1142–5
  3. Degen O, Arbter P, Hartmann P, Mayr C, Buhk T, Schalk H, Brath H, Dorner TE. Smoking prevalence, readiness to quit and smoking cessation in HIV+ patients in Germany and Austria. J Int AIDS Soc. 2014;2;17(4 Suppl 3):19729
  4. Helleberg M1, Afzal S, Kronborg G, Larsen CS, Pedersen G, Pedersen C, Gerstoft J, Nordestgaard BG, Obel N. Mortality attributable to smoking among HIV-1-infected individuals: a nationwide, population-based cohort study. Clin Infect Dis. 2013; 56(5):727-34
  5. World Health Organization. Advocacy guide: HIV/AIDS prevention among injecting users: workshop manual. World Health Organization, UNAIDS: 2004